Wenkbrauwers

Mijn wenkbrauwen – of mijn wenkbrauwers zoals ik ze noem – zijn een dingetje. Twee dingetjes dan natuurlijk. In mijn jongere jaren waren ze naast bushy ook altijd een beetje vreemd: aan de ene kant donker en aan de andere kant heel licht. Mijn wenkbrauwers creëerden daarmee het ‘wat-kijk-je-boos’ effect. En geloof me, als er meerdere malen per een dag gevraagd wordt waarom je zo boos kijkt ga je op den duur vanzelf wel boos kijken.

En dan kom je op een leeftijd dat je een wenkbrauw-pro toe laat in je leven. (Voeg in: engelengezang.) Met prachtig gestylde brauwers ga je door het leven – welk een verademing! Maar dan, dan gaat de wenkbrauw-pro verhuizen. Waarom? Dit hadden we niet afgesproken! Je zou me eeuwig en altijd behoeden van het ‘wat-kijk-je-boos’ effect! Wij twee: jij en ik – samen tegen de wereld – nou okay, samen tegen mijn wenkbrauwers! Je zei nog: het ligt niet aan jou, het ligt aan mij… Maar ik voelde me verlaten. Hoe moest dat nu?! Sindsdien ben ik zoekende. En toen mijn kapper me ook nog ontsloeg was ik helemaal stuurloos. Misschien lag het tóch aan mij?

In mijn zoektocht kwam ik terecht bij een heuse brow-bar: geen bier maar wel perfect gesoigneerde wenkbrauwers op bestelling. Echt heel mooi maar ik voelde geen persoonlijke klik. (Het ligt niet aan jou, het ligt aan mij.) Dus zocht ik verder en kwam bij een dame wat dichter in de buurt. Zij werkte met de draadjes-methode (threading). Voor mij nieuw en de eerste keer voelde het alsof mijn complete wintervacht van mijn bakkes afgerukt werd. Niet geheel pijnloos kan ik je melden. Maar het resultaat was zijdezacht en keurig in de verf. Al huppelend zocht ik haar na een paar maanden nog eens op: ik voelde dat dit goed ging komen, zij zou mijn nieuwe wenkbrauw-pro worden. Maar na de tweede keer moest ik toch concluderen; dit werd het niet. Het lag niet aan mij, het lag aan haar.

Uiteindelijk kwam ik in een dorpje buiten mijn woonplaats. Daar kwam ik terecht in een zaak met glimmende tegels en messing randjes. Een afspraak maken is niet mogelijk, je komt gewoon en wacht tot je aan de beurt bent. Niet altijd praktisch dus het juiste tijdstip kiezen is van groot belang.

Met een dwingend knikje word ik in de stoel gemaand. Ik heb geen flauw idee wat ik moet verwachten. Deze pro is een man van weinig woorden. De draden komen er ook hier aan te pas en mijn konijnenvachtje wordt ook door hem vakkundig gevild. ‘Je snor ook?’ vraagt hij terwijl hij stuurs naar mijn bovenlip wijst. Ik twijfel: ’Euh…is het nodig?’ De pro: ‘Als ik het vast kan pakken dan wel ja.’ En dat kon hij.

Enkele zeer pijnlijke momenten later zit ik met enorme rode plekken in mijn gezicht nog naar adem te snakken door wat zich zojuist heeft afgespeeld. Hij laat er nog een enorm scheermes op los en smeert daarna verf in mijn wenkbrauwen. Ik zit ongemakkelijk in de stoel; rode vlekken en twee enorme zwarte verf rupsen om mijn snuitje. Gegniffel vanaf de tribune van wachtende mensen.

‘Komt goed.’ zegt de pro – nog steeds een man van weinig woorden. En hij krijgt gelijk: het resultaat is fraai en de pro is tevreden. Heel tevreden: ‘Jij bent nog nooit zo strak geweest!’ Ik laat deze zin voorzichtig op me inwerken, open mijn mond om iets te zeggen maar sluit hem beter weer. Maar het is waar: ze zijn prachtig en de volgende dag zelfs nog fraaier. En ik voel: het is goed. Ik heb een nieuwe wenkbrauw-pro.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top